Wszystkie gryfy na płytkach halickich mają charakterystyczne cechy, takie jak wąskie brody. Niektóre gryfy są umieszczone wśród pędów roślinnych, a ich ogony kończą się roślinami dwóch typów – dużymi palmami w kształcie lilii i rozwidlonymi pędami z szyszkami u ich podstawy.
W średniowiecznej „drabinie biologicznej” gryf znajdował się wśród szlachetnych zwierząt – nawet wyżej niż jeleń.
Gryf w sztuce bizantyjskiej symbolizował Chrystusa. Jego podwójna natura (lew i orzeł) oznacza naturę ludzką i boską. Taka interpretacja jest najbardziej prawdopodobna, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę żółte (złote) tło glazurowanych płytek (w przypadku przedstawień gryfów na podłodze) lub ich umieszczenie w kręgach otoczonych symbolami Matki Bożej – lilią.
